BOX-OFFICE 2025: TRIOMFEN, TELEURSTELLINGEN EN VERRASSINGEN VAN HET JAAR

 

De 5 triomfen van 2025

Une bataille après l’autre — Paul Thomas Anderson

Paul Thomas Anderson werd verwacht met een groot, ambitieus werk en hij leverde precies dat: een nerveuze, rijke film die het spanningsveld van een politieke thriller combineert met de intimiteit van persoonlijke trajecten. De vertelling is toegankelijk zonder ooit simplistisch te worden, en zijn montage heeft een bijna muzikale precisie. De cast draagt het verhaal zonder het te verstikken. Wat blijft hangen, is een film die diep in zijn tijd staat, maar verteld wordt met een vrijheid die je zelden nog ziet in grote bioscooptitels.

The Brutalist — Brady Corbet

Sommige films groeien langzaam uit tot monumenten. The Brutalist is daar het perfecte voorbeeld van. Corbet bouwt een gigantische fresc o ver een immigrant-architect en de wereld die hij mee vormgeeft. De film is lang en veeleisend, maar nooit leeg: elke scène voelt als een extra laag in een groter, tragisch ontwerp. Hij is uitgegroeid tot een referentie voor 2025 omdat hij het soort groot bioscoopcinema durft te zijn dat je in stilte meeneemt.

Tardes de soledad (Après-midi de solitude) — Albert Serra

Een documentaire die een evenement werd omdat hij weigert “klassiek” te zijn. Serra filmt de torero Andrés Roca Rey bijna als een tragisch personage, op ademafstand van het lichaam, de rituelen en de eenzaamheid vóór de arena. Het is geen pamflet en geen oordeel, maar een hypnotiserende observatie. Je verlaat de zaal met het gevoel dat je vooral cinema hebt gezien, geen reportage.

Le Rire et le Couteau — Pedro Pinho

Le Rire et le Couteau is een filmwereld op zichzelf. Pedro Pinho maakt van zijn lengte en ambitie geen risico, maar een kracht: een broeierige tocht door West-Afrika waarin persoonlijke zoektocht, politiek en verlangen door elkaar lopen, zonder dat de personages ooit symbool worden. De camera laat scènes ademen, soms uitwaaieren, en precies daardoor raken ze harder. Dit is een film die je niet “meepikt”, maar beleeft.

Black Dog — Guǎn Hǔ

Tegenover het grootse cinema-epos staat Black Dog, dat met minimale middelen een maximale emotionele impact haalt. In een half verlaten stad aan de rand van de Gobiwoestijn zoekt een man zijn plek terug en vindt hij onverwacht houvast in een zwerfhond. Guǎn Hǔ filmt dat herstel met sobere warmte, bijna als een moderne western. De film werd in Frankrijk een stille favoriet van het voorjaar, gedragen door zijn menselijke precisie.

De 5 flops (of grote teleurstellingen) van 2025

Blanche-Neige — Marc Webb

Deze live-actionremake moest een groot familie-evenement worden, maar groeide vooral uit tot een symptoom van Disney’s grenzen. Tussen voorafgaande controverses, een te voorzichtige herschrijving en een al te gladde mise-en-scène verdween de vreemde magie van het origineel. Zelfs geslaagde momenten raken verdrukt door het gevoel van een product dat meer afvinkt dan verzint.

Captain America: Brave New World — Julius Onah

Met Sam Wilson als nieuwe Captain America lag er een kans om het MCU opnieuw een sterk politiek hart te geven. In plaats daarvan voelt de film als een reeks compromissen: thema’s worden aangesneden en meteen afgevlakt, actie is efficiënt maar zelden beklijvend, en het verhaal leeft eerder op formule dan noodzaak. Je vertrekt niet boos, maar vooral teleurgesteld.

Minecraft, le film — Jared Hess

De wereld en community van Minecraft boden alles om een film van het jaar te maken. Maar de adaptatie bouwt geen echt avontuur uit zijn universum. Ze stapelt verwijzingen en game-humor op zonder een stevig narratief skelet, waardoor het geheel vaak aanvoelt als fanservice in plaats van cinema. Het werd een publiekshit, maar ook een blijvend verdeelde titel.

Jurassic World : Renaissance — Gareth Edwards

De titel beloofde vernieuwing, het resultaat bleef halfweg hangen. Gareth Edwards kan schaal en spektakel filmen, en sommige sequenties werken uitstekend op groot scherm. Maar het scenario voelt te herkauwd: vlakke personages, voorspelbare bochten en een saga die zijn emoties zoekt in automatisme. Een blockbuster die de zalen vult, maar weinig nalaat.

Lilo & Stitch — Dean Fleischer-Camp

Een commercieel succes dat tegelijk een inhoudelijke teleurstelling werd. De nostalgie bracht families massaal naar de zaal, maar veel kijkers misten de anarchistische charme en de eigenzinnige tederheid van het origineel. De live-actionversie is soms ontroerend, maar te braaf om zijn bestaan echt te rechtvaardigen.