Een sterke start in Engeland

De ruime overwinning van Frankrijk tegen Brazilië met 84–5 was één van de hoogtepunten tot nu toe en zette meteen de toon: de Bleues behoren tot de landen die deze editie kunnen kleuren.

Een historisch toernooi in Engeland

Van 22 augustus tot 27 september ontvangt Engeland de tiende editie van de Wereldbeker vrouwenrugby. Voor het eerst nemen 16 teams deel, verdeeld over vier groepen. Het nieuwe format betekent meer wedstrijden, meer zichtbaarheid en meer kansen voor opkomende landen zoals Brazilië of Samoa.

De populariteit is ongezien: in Frankrijk volgden meer dan 3 miljoen kijkers de opener van de Bleues, terwijl stadions als Sunderland meer dan 40.000 fans wisten te lokken. Ook in België zijn de wedstrijden via internationale zenders en streaming te volgen, wat de interesse doet groeien — zeker bij jongeren in Vlaamse en Waalse rugbyclubs.

Terugblik op vorige edities

De groei van het vrouwenrugby is duidelijk. In 2022 werd het WK in Nieuw-Zeeland al een kantelpunt, met een finale die de legendarische Black Ferns wonnen tegen Engeland, voor een uitverkocht Eden Park. Engeland kroonde zich eerder tot wereldkampioen in 1994 en 2014, maar het is vooral Nieuw-Zeeland dat de geschiedenis domineert met zes titels. Frankrijk stond drie keer in de finale, maar won de trofee nog niet. Voor Belgische fans wordt dit internationale decor steeds meer een bron van inspiratie.

Favorieten en verrassingen

De grote rugbylanden maken hun reputatie voorlopig waar. Engeland startte sterk met zeges tegen de Verenigde Staten en Samoa, terwijl Nieuw-Zeeland opnieuw excelleert met sterren zoals Portia Woodman-Wickliffe, die haar eigen try-record blijft uitbreiden. Frankrijk bevestigde tegen Brazilië zijn status van outsider met ambitie. Maar ook andere landen laten zich gelden: Ierland verraste met een spektakelmatch tegen Spanje en Zuid-Afrika plaatste zich voor het eerst in de geschiedenis voor de kwartfinales.

Sterspelers die het verschil maken

Enkele namen springen er nu al uit. Woodman-Wickliffe blijft de absolute ster van het vrouwenrugby, terwijl de Engelse Jess Breach de kaap van vijftig tries voor haar land overschreed. Ook buiten de traditionele toplanden duiken verhalen op: Sinazo Mcatshulwa schonk Zuid-Afrika een historisch try en Francesca McGhie loodste Schotland met twee tries naar de kwartfinales — voor het eerst in meer dan twintig jaar.

Een feest, maar nog steeds met verschillen

De sfeer rond het toernooi is uniek. Het gaat niet enkel om winnen of verliezen: de terugkeer van Samoa of de allereerste try van Brazilië werden door het publiek gevierd alsof het finales waren. Toch blijven er uitdagingen: de kloof tussen de topteams en de opkomende landen is groot, en sommige uitslagen zijn bijzonder zwaar. Voor de toekomst is verdere ontwikkeling in bredere landen essentieel om het toernooi spannend te houden.

Wat brengt de toekomst?

De groepsfase loopt nog, maar de blik gaat al richting kwartfinales. Frankrijk zou Engeland kunnen treffen in een duel dat nu al tot de verbeelding spreekt. Nieuw-Zeeland lijkt op weg naar de halve finales, terwijl Ierland, Zuid-Afrika en Schotland de rol van outsider kunnen spelen. Eén ding is duidelijk: de Wereldbeker vrouwenrugby 2025 heeft zijn belofte nu al ingelost en de komende weken beloven alleen maar meer spektakel.

 

Voor Belgische fans is dit WK een kans om het vrouwenrugby van dichtbij te ontdekken. Dankzij de media-aandacht, de internationale sterren en de feestelijke sfeer groeit de sport ook bij ons — in clubs, scholen en bij jonge meisjes die zich laten inspireren door dit soort prestaties. De Wereldbeker vrouwenrugby 2025 toont dat het vrouwenrugby wereldwijd in volle bloei staat — en dat dit nog maar het begin is.