Een langverwachte terugkeer in Cannes

Vier jaar na haar Gouden Palm met Titane maakt Julia Ducournau haar grote comeback in de officiële competitie van Cannes met Alpha. De film, meteen als een van de meest besproken titels aangekondigd, toont een andere kant van haar universum: minder uitzinnig, even confronterend. Ducournau bewijst opnieuw dat ze tot de meest radicale stemmen van de hedendaagse cinema behoort.

Alpha: een adolescentie onder de schaduw van aids

Een verhaal geworteld in de jaren ’80

Het verhaal speelt zich af aan het einde van de jaren tachtig. Alpha, dertien, woont met haar moeder, een arts. Een ogenschijnlijk onschuldige tatoeage ontketent een golf van angst en stilte : de dreiging van een geheimzinnig virus, een duidelijke metafoor voor aids, dringt hun dagelijkse leven binnen. Haar broer Amin, een verslaafde met hiv, belichaamt de maatschappelijke stigmatisering en de collectieve angst van die tijd.

Het lichaam als slagveld

Zoals altijd bij Ducournau staat het lichaam centraal. Hier wordt Alpha’s lichaam de plek waar angst, schaamte en verzet samenkomen. Zonder het woord ‘aids’ uit te spreken, toont de film de onzichtbare besmetting als een permanente dreiging. Alpha is minder schokkend dan Titane, maar blijft diep verontrustend en gebruikt body horror om een intiem trauma tot een universele allegorie te verheffen.

Een cast die in de ziel snijdt

Indringende hoofdrollen

Mélissa Boros geeft Alpha een mix van kwetsbaarheid en innerlijke woede die meesleurt. Golshifteh Farahani speelt de moeder, verscheurd door angst en onmacht, terwijl Tahar Rahim — twintig kilo vermagerd — een aangrijpende Amin neerzet, een lichaam getekend door ziekte en verslaving.

Krachtige bijrollen

Emma Mackey duikt op als een raadselachtige verpleegster, en Finnegan Oldfield als een ambigue leraar Engels. Samen schetsen ze een emotioneel universum waarin stilte, schuldgevoel en liefde onophoudelijk botsen.

Productie en persoonlijke lading

Het grootste deel van de opnames vond plaats in Normandië, op zorgvuldig gekozen locaties die de sfeer van de jaren tachtig oproepen, waarna de ploeg naar Parijs trok. Ducournau noemt Alpha haar meest persoonlijke project tot nu toe : herinneringen aan een adolescentie ondergedompeld in angst en taboe worden omgesmeed tot een collectief geheugen. Een intieme bekentenis én een politieke aanklacht.

Verdeelde ontvangst in Cannes

Een film die niet onverschillig laat

Bij de première in Cannes liepen de meningen uiteen. Sommigen spraken van een meesterwerk, poëtisch en krachtig, anderen vonden de vertelling rommelig en emotioneel overladen. Eén ding stond vast: Alpha bevestigde Ducournau’s vermogen om te provoceren en te ontregelen.

Op weg naar cultstatus

Ondanks de verdeeldheid voorspellen velen dat Alpha een cultfilm wordt. Het is geen werk dat geruststelt, maar een film die ontregelt, wonden blootlegt en blijft nazinderen.

Na Cannes richting Sitges

Kort na de Croisette werd Alpha geselecteerd als openingsfilm van het festival van Sitges, het mekka van de genrecinema. Ducournau is pas de derde vrouw die het prestigieuze evenement mag openen — een bevestiging van haar internationale statuur.

Conclusie

Met Alpha levert Julia Ducournau haar meest persoonlijke en politieke film af. Door de herinnering aan de aidsjaren te vermengen met haar kenmerkende body horror creëert ze een werk dat diep ontregelt en tegelijk noodzakelijk is. Alpha is een ritueel van herinnering en verzet, en een nieuwe stap in haar zoektocht om de grenzen van de cinema te verleggen.